คิดสอนพิโรธสู้               สงคราม
ยกพยุหตามยาม             ย่างย้าย
ฆ่าฟันหั่นถึงหาม            โหยหอบ
ครวญคร่ำร่ำร้องร้าย          กว่าร้อนไฟลน

ศึกสกลขนแข่งเข้า           ขืนยุทธ
ปืนใหญ่ยิงอุตลุด             ไป่รั้ง
เรือบินระเบิดสุด              สามารถ
ทุกข์ไต่ใครเคยตั้ง            แต่นี้จักไฉน

ศึกในอนาคตนั้น              นึกเห็น       
ผองพินาศพึงเพ็ญ            เพียบหล้า
จักตายไป่ตายเป็น            ปานอยู่
ย่อมใช่ใครอาจอ้า            โอษฐด้วยกำเดา

สงครามทรามสุดเศร้า         สาหัส
ไฉนนี่ริริบรัด                  เร่งสู้
เตรียมรบจักร่านจัด           จริงแน่  ไฉนเฮย
ควรขัดคนร้ายกู้               สุขแก้กลับศานติ

ผิผ่องชนช่วยค้าน               สงคราม
ยืนหยัดไป่ยอมตาม             ศึกเต้า
จักแก้ทุรยุคยาม                ยับย่อย
สุขย่อมยืนอยู่เหย้า              ไป่ย้อนขยับหนี

                                      อักษรสาส์น
                                      กุมภาพันธ์ ๒๔๙๓